Post Match Analysis at Southampton : You 'll never sing that , Champions of England , you 'll never sing that !!

Όσο το εναρκτήριο λάκτισμα πλησίαζε , τόσο η αγωνία και η λαχτάρα μου μεγάλωνε. 07.15 το πρωί της Κυριακής βρισκόμουν στο όμορφο Southampton , στριφογυρίζοντας στο κρεβάτι , έντονα σκεπτόμενος την αναμέτρηση δίχως να μπορώ να κοιμηθώ παραπάνω . Γευμάτισα πρόχειρα στο ξενοδοχείο και από νωρίς-νωρίς ξεκίνησα για το γήπεδο . Το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και η αισιοδοξία μου τεράστια.

Αγγλικός Ποδοσφαιρικός Πολιτισμός.

Δεν κρίνεται αναγκαίο να συζυτήσουμε πολύ για αυτό το θέμα. Η διαφορά του ελληνικού ποδοσφαίρου με το αγγλικό είναι τόσο χαοτική , που δεν υπάρχει όυτε η παραμικρή πιθανότητα να αγγίξουμε ποτέ το επίπεδο τους. Ο  ''Ελληννάρας'',  ως γνήσιος γνώστης του ποδοσφαίρου , προπονητής της εξέδρας και χυδαιολόγος, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να ιβρίζει , να φωνάζει και να κριτικάρει το παραμικρό. Από την άλλη μεριά, ο Άγγλος , αγαπάει την ομάδα του , την ακολουθεί , δεν χρησιμοποιεί ούτε την λέξη ''shit'' στο γήπεδο (προφανώς αφήνοντας πατεράδες και μανάδες εκτός εξίσωσης) και αντιμετωπίζει αυτό το δίωρο ως μία φέστα. Πηγαίνει στο γήπεδο για να παρακολουθήσει την ομάδα του. Ούτε για να κερδίσει , ούτε για να βγει πρωταθλητής, αλλά για να παρακολουθήσει την ομάδα του και να την στηρίξει με την παρουσία του.

Προφανέστετα , κυκλοφορούσα ανενόχλητος με το μπλε μου κασκόλ στα πέριξ του γηπέδου , είχα συνομιλίες  με τους φιλάθλους της Southampton και μπήκα μέχρι και στην μπουτίκ της για να αγοράσω κάποια σουβενίρ.

Όσο για τα πειράγματα μεταξύ των οπαδών μετά το 3-0 , τα λόγια είναι περιττά. Οι οργανωμένοι της Southampton βρισκόντουσαν στην διπλανή θύρα από εμάς και δεν ασχολήθηκαν καθόλου με υις Αλεπούδες. Κέρδιζαν 3-0 , τραγουδούσαν για την ομάδα τους και διασκέδαζαν μέχρι και με τα συνθήματα μας . (Ακούστηκαν χειροκροτήματα από μέρους τους σε εμπνευσμένες ατάκες μας.)

Άφιξη της αποστολής.

Δεν δηλώνω γνώστης της αγγλικής κουλτούρας, αλλά μετά από την τέταρτή μου επίσκεψη σε αγγλικό γήπεδο , όπως φαίνεται η άφιξη της αποστολής αποτελεί παράδοση για τους εκτός έδρας οπαδούς. Όλοι μας περιμέναμε πώς και πώς το λεωφορείο της Leicester , μήπως αδράξουμε την ευκαιρία για μία φωτογραφία δίπλα στους ήρωες μας , ή έστω ένα χαμόγελό τους. Oι υπεύθυνοι ασφαλείας του γηπέδου είχαν δημιουργήσει ειδική λωρίδα για τους οπαδούς της Leicester ,  ώστε να μπορέσουμε να δούμε τους ποδοσφιαριστές κατά την άφιξή τους και βοήθησαν τα μέγιστα. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, η αποστολή των ανθρώπων ασφαλείας δεν είναι να φυγαδεύουν τους ποδοσφαιριστές , αλλά να τους επιδεικνύουν , δημιουργώντας τις καλύτερες δυνατές συνθήκες !



Γιορτή.

Γύρω από το γήπεδο ήταν στημένο ένα πανηγύρι . Η φιλαρμονική της εκκλησιάς είχε τον πρώτο λόγο , αφού οι οργανοπαίκτες με τις τρομπέτες τους και τα μουσικά τους όργανα έδιναν παλμό  και δημιουργούσαν μία όμορφη ατμόσφαιρα. Οπαδοί και των 2 ομάδων παρακολουθούσαν το θέαμα , χειροκροτούσαν , τραγουδούσαν και χόρευαν στις μελωδίες της μπάντας. Το Fanstore της ομάδας ήταν γεμάτο από μικρές χαμογελαστές φατσούλες και το κλίμα ήταν γιορτινό.

Security.

Μετά την εξόρμησή μου στην μπουτίκ της Southampton και την άφιξη της αποστολής είχε φτάσει πια η ώρα να εισέλθω στον αγωνιστικό χώρο. Είναι ευρέως αντιληπτό πως οι άνθρωποι ασφαλείας του γηπέδου δεν είναι υπάλληλοι του Κ. Μαρινάκη ή του Κ.Αλαφούζου και ταυτόχρονα οργανωτικά μέλη της θύρας 7 και 13 αντίστοιχα , αλλά απλοί άνθρωποι που θέλουν να βοηθήσουν τους θεατές. Μου επετράπη η είσοδος μου στο εξωτερικό ταρτάν του γηπέδου , ώστε να μπορώ να αποθανατίσω καλύτερα τις όμορφες στιγμές που ζούσα. Μετανιώνω πολύ που δεν τράβηξα μία φωτογραφία τον ταπεινό Άγγλο security , για να τον συγκρίνουμε με τους τραυματιοφορείς από αυτόν τον αξέχαστο αγώνα της Λάρισας.

Προθέρμανση.

Οι οπαδοί της Leicester ήταν τοποθετημένοι πίσω από της εστία που βρίσκεται από την μεριά του Πανεπιστημίου του Southampton (για όσους γνωρίζουν την περιοχή)  και η μοναδική μου ανησυχία ήταν αν η προθέρμανση θα πραγματοποιηθεί στο δικό μας μισό , ή στο άλλο . Για καλή μου τύχη , ο Kasper ήταν αυτός που εμφανίστηκε πρώτος στο γήπεδο και ήρθε αμέσως κάτω από την εστία μας. Η χαρά μου μεγάλη , ίσως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που διαθέτουμε στο έμψυχο δυναμικό μας. Τα ραφλέξ του και οι αντιδράσεις του ήταν εξαιρετικές και αποτελεί θαύμα η ύπαρξή του στην ομάδα.

Ενδεκάδα.

O Kύριος Ranieri συνηθίζοντας τις εκπλήξεις εφέτος , παρέταξε μία ενδεκάδα στον αγωνιστικό χώρο δίχως καμία λογική . Η εμμονή του στα 3 αμυντικά χαφ στο κέντρο είναι αδιανόητη και το μόνο που αποφέρει είναι τριάρες και ντόρτια , δίχως ούτε να σκοράρουμε. Αυτήν την φορά επέλεξε να αγωνιστεί με τον Drinky ως δεξί χαφ, αφήνοντας στον άξονα δύο μη δημιοργικά χαφ , τον N'Didi και τον Mendy . Aυτό οδήγησε την ομάδα σε συνεχόμενες βαθιές μπαλιές , με το μεγάλο πρόβλημα να είναι η απουσία κάποιου υψηλόσωμου φορ. Ο Slimani βρίσκεται στην Γκαμπόν και ο Ulloa υποφέρει από τραυματισμό .Το αποτέλεσμα φυσιολογικό ,αφού οι Vardy και Okazaki δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν καμία κεφαλιά και η μπάλα ήταν συνέχεια στα πόδια των γηπεδούχων.

Α' Ημιχρονο.

Το 2-0 που διαμορφώθηκε στο ημίχρονο ήταν ιδιαίτερα κολακευτικό για τις αλεπούδες και ήμασταν πολύ τυχεροί που το σκορ δεν είχε ανοίξει περισσότερο. Όλα τα γεμίσματα του Kasper δεν είχαν αποδέκτη , η ομάδα αγωνιζόταν χωρίς δεξί χαφ , αφού ο Drinky δεν έχει την ικανότητα να πλαγιοκοπεί τις αντίπαλες άμυνες , γίναμε προβλέψιμοι και είχαμε ως αιχμή του δόρατος τον Demarai Gray . Ο μικρός δείχνει πως έχει ταλέντο , αλλά ακόμη δεν μπορεί να γίνει ηγέτης και να χωρέσει στα παπούτσια του Mahrez. Υστερεί πολύ στην πάσα και βασίζεται πολύ στα ατομικά του προσόντα. Με λίγο πιο καθαρό μυαλό το 2-1 θα είχε έρεθει στο 42' , όπου ο Vardy απλά περίμενε τον Demarai να του δώσει την ασίστ , η οποία τελικά δεν ήρθε ποτέ.

Μέρος Β'.

Όταν πραγματοποιείται αλλαγή στο 45' λέπτο , τότε είναι γνωστό πως κάτι έχει πάει εντελώς λάθος. Το σύστημα άλλαξε αμέσως και περάσαμε στο αγαπημένο μας 4-4-2 ,όπου για πρώτη φορά είδαμε να αγωνίζονται μαζί οι Drinky και N'Didi . Η ψυχολογία των αθλητών μας όμως , ήταν εμφανέστατα πεσμένη. Πήγαιναν δεύτεροι στις διεκδικήσεις , τους έλειπε η σπίθα , νευρίαζαν πολύ εύκολα και ήταν ακίνδυνοι. Θυμίζαμε περισσότερο ομάδα που υποβιβάζεται , παρά ομάδα που είναι η περσινή Πρωταθλητρια Αγγλίας.
Από την άλλη μεριά όμως οι '' Άγιοι '', προερχόμενοι από 4 συνεχόμενες ήττες στην Premier League , ήθελαν να διασφαλίσουν το αποτέλεσμα και δεν αναπτύσσονταν με τις ίδιες ταχύτητες όπως στο πρώτο ημίχρονο.

 Το παιχνίδι ήταν ανοιχτό και η μεγάλη ευκαιρία ήρθε στο 65' , όπου ο αρχηγός μας δεν κατάφερε να τελειώσει σε κενή εστία με τον Foster να είναι εξουδετερωμένος. Στην συνέχεια , η απελπισία δεν μας οδήγησε σε έξυπνες επιθέσεις και σε μία ξαφνική αντεπίθεση , οι Reds κέρδισαν το penalty και ο Dusan Tadic ευστόχησε υποδειγματικά.
Το τελικό σκορ δικαιότατο , και οι Saints αποχώρησαν υπερευχαριστημένοι από την εμφάνιση της ομάδας τους.


Ranieri

Η ευθύνη κατά την γνώμη βαραίνει πολύ τον προπονητή , ο οποίος αναγνώρισε τα λάθη του στην συνέντευξη τύπου. Αγωνιστήκαμε 2 ενενηντάλεπτα με το ίδιο σχήμα και χάσαμε και τις 2 φορές με 3-0 , δίχως να δημιουργήσουμε την παραμικρή ευκαιρία. Έπειτα , ο coach συμπλήρωσε πως το λάθος είναι όλο δικό του και ότι οι παίκτες του δεν κατάφεραν να αφομοιώσουν αυτά που ήθελε , με αποτέλεσμα αυτό το βαρύ 3-0. Η συνέχεια είναι μεγάλη και ο δρόμος μακρύς. Η αναγκαιότητα για ανάκαμψη τις επόμενες αγωνιστικές είναι υψηλή και η απόσταση από την ζώνη του υποβιβασμού μικραίνει.

Σπίθα. 

Εάν έλειπε κάτι από τα πρόσωπα των παικτών μας , αυτό ήταν η σπίθα. Το μάτι μας δεν γυάλιζε όπως πέρσι , ο ένας παίκτης δεν μάχεται για τον άλλον και το ξενέρωμα στο πρόσωπό μας , καθώς από Πρωταθλητές διεκδικούμε την παραμονή μας , είναι εμφανές. Δεν είναι εύκολο οι στόχοι να αλλάζουν από την μία στην άλλη , αλλά οι κορυφαίοι πρέπει να προσαρμόζονται σε όλες τις συνθήκες και να αποδίδουν και αυτό προσδοκούμε από τους παίκτες μας στην συνέχεια.

Medy και N'Didi.

Από την τηλεόραση δεν μου ήταν καθόλου εύκολο να βγάλω ασφαλή συμπεράσματα για αυτούς τους 2 παίκτες. Από το γήπεδο όμως , τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Ο Mendy που αποκτήθηκε ως αντικαταστάτης του Kante , δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σε αυτόν τον ρόλο. Είναι πάικτης β' διαλογής και το πιο πιθανό είναι να αποχωρήσει από την ομάδα. Δεν μπορεί να δημιουργήσει στον άξονα και να παράξει παιχνίδι επιθετικά, ενώ αμυντικά δεν έχει την ικανότητα του Kante , ο οποιός τώρα δίνει το πρωτάθλημα στην Chelsea.
O Ν'Didi από την άλλη πλευρά αποτελεί τον παίκτη που θες στην ομάδα σου. Για το ύψος του είναι ταχύτατος , κερδίζει όλες τις ψηλές μπαλιές , έχει καλό μακρινό σουτ και είναι πολύ νεαρός σε ηλικία. Απομένει να δέσει με τον Drinky και να ταιριάξουν στην αλληλοκάλυψη. Δεν πρόκειται να μας δώσει τα στοιχεία που είχαμε με το δίδυμο Kante- Drinkwater , αλλά θα είναι μια τεράστια βελτίωση στα υπάρχοντα σχήματα.

Οπαδοί.

Στο Southampton δεν πρόκειται να ταξιδέψει ο 15χρονος φίλαθλος της ομάδας , αλλά ο πιστός αυτός Κυριούλης , που είτε αγωνιζόμασταν στην League 1 , είτε είμαστε Πρωταθλητές Αγγλίας , θα ακολουθούσε την ομάδα. Τους περισσότερους δεν τους απασχολούσε η εξέλιξη του αγώνα και αυτό φαινόταν από το σύνθημα '' We lost two weeks before, we lost last week and we are losing now, but so you know , WE DONT CARE.'' Με άλλα λόγια , αυτοί οι άνθρωποι δεν σταματάνε να ακολουθουν την ομάδα και είναι Leicester στα καλά και στα άσχημα. Σπάνιοι οπαδοί , άξιοι θαυμασμού και συγχαρητηρίων.

Μέγα-Σύνθημα.

Κλείνοντας , και ενώ το σκορ ήταν 3-0 , οι μόνοι που ακουγόντουσαν στο γήπεδο ήταν οι μπλε με ένα σύνθημα που με έκανε να ανατριχιάσω και να βραχνιάσω :

You 'll never sing that!
You 'll never sing that!
CHAMPIONS OF ENGLAND!
You 'll never sing that!

Ταξίδι - Συναισθήματα.

Πολλοί μπορεί να πιστεύουν πως αυτήν την στίγμη θα νιώθω στενοχωρήμενος  ή ότι η εμφάνιση της ομάδας αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για επόμενες εξορμήσεις στην Αγγλία , αλλά η αλήθεια είναι πολύ μακρυά απο αυτό. Αρχίζω να υιοθετώ το αγγλικό πρότυπο , να αναγνωρίζω την αξία της συνύπαρξης με την ομάδα και να ταυτίζομαι μαζί της. Σίγουρα τα αποτελέσματα μπορεί να είναι κομβικά στην εξέλιξη του Πρωταθλήματος , αφού όλοι θέλουμε η ομάδα μας να κερδίζει , αλλά το ζητούμενο τελικά είναι η ομάδα μας να αγωνίζεται ! Σε οποιαδήποτε κατηγορία, για οποιοδήποτε θεσμό .

We love you.
We love you , we love you.
And when you play we follow.
We follow, we follow .
Cause we support the Leicester,
The Leicester, the Leicester .
And that's the way we like it,
We like it, we like it .
Whooooaaaoaoaoao , Whooaoooaoaooao .

Ακολουθεί πλούσιο φωτορεπορτάζ από την Κυριακάτικη αναμέτρηση.

Tα γκράφιτι στους τοίχους της γέφυρας για το St Mary Stadium.

H άφιξη της αποστολής της Leicester.

Άφιξη Jamie Vrady , Wes Morgan , Claudio Ranieri .

Eικόνες πριν την προθέρμανση.

Ζέσταμα τερματοφυλάκων.

Το χειροκρότημα των ποδοσφαιριστών προς τους οπαδούς με την λήξη της αναμέτρησης.