Πώς γένεν αυτό ;; #FOXES NEVER QUIT

Οι Πρωτάθλητες Αγγλίας , η ομάδα του Leicester , έπειτα από 23 αγωνιστικές βρίσκεται 2 πόντους μόνο πάνω από την ζώνη του υποβιβασμού . Όπως είχε πει και ο σοφός Pαtrick Ogusnoto , πώς γένεν αυτό ;
Ο χθεσινός αγώνας τελείωσε και η ομάδα μας έχασε για μία ακόμη φορά μακρυά από το γήπεδό της. Ο προπονητής εξαντλεί τα σχήματα που μπορεί να χρησιμοποιήσει , αλλάζει πρόσωπα και θέσεις όμως η περσινή μαγιά απουσιάζει.


Η ομάδα μας παρατάχθηκε , μάλλον με το πιο δυνατό σχήμα που μπορούσε , όμως ούτε αυτό ήταν αρκετό για να μας κάνει να πανηγυρίσουμε την πρώτη εκτός έδρας νίκη μας. To ζήτημα όμως από ότι φαίνεται δεν είναι ποδοσφαιρικό. Για μία ακόμη φορά ήμασταν κατώτεροι των περιστάσεων και αξίζαμε την ήττα. Ναι , το γκολ της Burnley προήλθε από πεντακάθαρο χέρι , και ναι , ο διαιτητής πρέπει να υποβιβαστεί στο ελληνικό Πρωτάθλημα , διότι είναι κρίμα να υποβαθμίζει το αγγλικό , αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία.

Ίδιο αγωνιστικό πλάνο.

Κατανοώ , πως το αμυντικό μας δίδυμο δεν είναι το πιο ισχυρό με την μπάλα στα πόδια, αλλά η συνεχής προσπάθεια να τροφοδοτήσουμε τον Vardy με μακρινές μπαλιές από τον Kasper δεν θα συνεχιζόταν ούτε από ομάδα Β' Τοπικού. Είμαστε προβλέψιμοι, είμαστε μονότονοι και δεν καταπίνουμε τα περσινά χιλιόμετρα. Δεχόμαστε περισσότερη πίεση από αυτήν που μπορούμε να αντέξουμε και είμαστε πιο επιρρεπείς στο λάθος.

Αδύναμος κρίκος.

Δυστυχώς σε αυτόν τον αγώνα , ο μοιραίος για την ομάδα μας ήταν ο Jamie Vardy . Απόλεσε τρεις κλασικές ευκαιρίες, την μία φορά δίχως καν να σουτάρει και την δεύτερη προσπαθώντας να κερδίσει το πέναλτυ , αντί να σκοράρει. Ακόμη χειρότερη ήταν η άλλη του προσπάθεια , όπου από πλάγια θέση , προσπάθησε να σκοράρει , αλλά έστειλε την μπάλα πλάγιο άουτ! Με αυτόν τον τρόπο δείχνει ότι δεν διανύει το καλύτερό του φεγγάρι και η απουσία του Slimani ελιναι τεράστια.

Burnley.

Η νεοφώτιστη ομάδα του Burnley δεν έκανε κάτι σπουδαίο. Είχε κερδίσει την κατοχή της μπάλας , κυρίως λόγω του κακού αγωνιστικού μας πλάνου, ήλεγχε τον ρυθμό και όσο περνούσε η ώρα ανέβαζε παλμούς και ταχύτητα δείχνοντας ποιος θέλει περισσότερο τους 3 πόντους της νίκης. Με αυτήν της την επικράτηση έφτασε κιόλας τις 5 συνεχόμενες εντός έδρας νίκες, που αποτελεί ρεκόρ για τον σύλλογο.

Η ροή του αγώνα.

Η Leicester μπήκε δυνατά στον αγώνα και προσπαθήσε να αιφνιδιάσει τους γηπεδούχους. Με κύριο πρωταγωνιστή τον Marc Allbrighton , οι Αλεπούδες δημιούργησαν μία - δυο επικίνδυνες καταστάσεις , αλλά πέρασαν ανεκμετάλλευτες. Στην συνέχεια ο Gray πήρε την μπαγκέτα και άρχισε να δημιουργεί. Σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις κατάφερε να προσπεράσει τον Huth και τον Morgan ,αλλά την μία δεν τέλειωσε ιδανικά και την δεύτερη φορά δεν τροφοδότησε τον συμπαίκτή του και η προσπάθεια του κατέληξε στα πλαινά δίχτυα του Kasper. Στην συνέχεια είδαμε την Burnley να παίζει με την  μπάλα κάτω και να βάζει σιγά σιγά τις αλεπούδες στα καρέ τους. Είτε από στημένο , είτε από κάποιο κόρνερ , η Burnley δημιουργούσε μία συνεχή σύγχυση στα καρέ μας , αλλά καταφέρναμε κάθε φορά να αποσοβήσουμε τον κίνδυνο.

Στο δεύτερο μέρος η εικόνα παρέμεινε αμετάβλητη. Ο Gray συνέχισε να είναι η αιχμή του δόρατος, αλλά ο Kasper ήταν πάντα εκεί που έπρεπε και έσωνε την εστία του. Ο χρόνος κυλούσε και η Burnley έδειχνε να αφήνει παραπάνω χώρους , γιατί ήθελε να κερδίσει. Αυτό μόνο θετικό μπορούσε να είναι για εμάς , καθώς χρειαζόμασταν μία καλή αντεπίθεση για να σκοράρουμε. Οι ευκαιρίες υπήρξαν , αλλά κυρίως ο Mahrez δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τις φάσεις, ενώ στις δύο ευκαιρίες που δόθηκαν στον Jamie , αυτός τις πέταξε στο καλάθι των αχρήστων. Ο προπόνητής της αντίπαλης ομάδας , πέρασε στο παιχνίδι ακόμη έναν επιθετικό , δείχνοντας την δίψα του για την νίκη. Αυτός , έμελλε να είναι και ο σκόρερ του αγώνα στο 89' σε μία φάση διαρκείας στα καρέ μας. Με ένα δεξί βολ-πλανέ ο Sam Vokes έστειλε την μπάλα στα δίχτυα και διαμόρφωσε το τελικό 1-0 , δίνοντας μία δίκαιη  νίκη στους γηπεδούχους.

Jamie Vardy's having a Party.

Ο αρχισκόρερ των αλεπούδων , το βαρύ πυροβολικό που πέρσι έσπασε τα κοντέρ σκοράροντας για 12 συνεχόμενα παιχνίδια έχει σιγήσει πλήρως αυτήν την αγωνιστική χρονιά. Με εξαίρεση το τρανταχτό ξέσπασμα ενάντια στην City με το χατ-τρικ του , ο Jαmie παραμένει άφαντος και κρύβεται πίσω από τους αντίπαλους αμυντικούς.

Riyad Mahrez - Player of the year.

Ο Αλγερινός όχι μόνο δεν μοιράζει και δεν σκοράρει , αλλά ούτε δημιουργεί . Αμυντικά αφήνει τεράστια κενά και οι επελάσεις του είναι πλήρως ακίνδυνες. Ο καλύτερος παίχτης της περσινής σεζόν δεν θυμίζει ούτε στο παραμικρό τον εκρηκτικό του εαυτό και μας κάνει να αναρωτιόμαστε πώς γίνεται να υπάρχει τόσο μεγάλη αρνητική μετάλλαξη;

Claudio Ranieri - Coach of the Year

Ο εμπνευστής του περσινού αριστουργήματος , ο σκηνοθέτης της μεγαλύτερης κινηματογραφικής παραγωγής, ο δημιουργός του ιστορικότερου ποδοσφαιρικού έπους και ο μάεστρος μίας πολύ καλοκουρδισμένης ορχήστρας. Όλοι οι παραπάνω χαρακτηρισμοί είναι πραγματικότητες. Η ομάδα του Leicester έκανε κάτι αδιανόητο και πέτυχε 100% . Σε αυτό πολύ μεγάλο μερίδιο φέρει και ο Κύριος Ranieri. Πώς γίνεται όμως , όταν ουσιαστικά χάνεις μόνο έναν παίκτη να μην μπορείς να τερματίσεις στην πρώτη δεκάδα και να χαροπαλεύεις για την σωτηρία σου με κάποια Ηull ;;

Γράψε λάθος.

Εώς εδώ , θα είχαμε να κάνουμε με ένα πολύ νορμάλ κείμενο που δημοσιεύεται σε ένα ελληνικό site. Αυτή όμως είναι η άμοιρη νοοτροπία του Έλληνα φιλάθλου. Να απαξιώνει τα πάντα , να κριτικάρει οτιδήποτε κουνιέται και να ισοπεδώνει οποιονδήποτε θελήσει. Εάν είσαι υποστηρικτής αγγλικής ομάδας , εάν αγαπάς το αγγλικό ποδόσφαιρο , τότε καταλαβαίνεις πως ΤΩΡΑ, περισσότερο από ποτέ , η ομάδα σου σε χρειάζεται. Όταν κάνεις πρωταθλητισμό και τερματίζεις πρώτος , όλοι σε θυμούνται , όλοι σε συγχαίρουν. Όταν τερματίζεις τελευταίος , όλοι σε ξεχνούν και σου γυρίζουν την πλάτη. Έτσι είναι η ζωή. Κάποιες φορές από τα ψηλά μπορείς να βρεθείς πολύ χάμηλα, πρέπει όμως να ξανασηκωθείς.

FOXES NEVER QUIT.