Στις δύο συναντήσεις μας με την Ατλέτικο μαρτυρήσαμε ένα αμυντικό σεμινάριο και από τις 2 ομάδες. Ίδια φιλοσοφία , παρόμοιος τρόπος ανάπτυξης και αμυντική μαχητικότητα στο έπακρο. Αυτοσκοπός τους να μην δεχθούν τέρμα και όχι τόσο να πετύχουν.
Οι αλεπούδες μπήκαν νωχελικά στον αγωνιστικό χώρο και το μόνο που βοηθούσε ήταν η τρομερή ώθηση που έδινε το King Power. Σε κάθε φάση , σε κάθε διεκδίκηση , ο κόσμος ήταν ο 12ος παίκτης μας. Τα πρώτα 20 λεπτά κύλησαν δίχως κάτι το ιδιαίτερο . Οι Μαδριλένοι ήταν συμπαγείς αμυντικά και εμείς από την πλευρά μας βολευόμασταν με το 0-0, αφού πρωταρχικός στόχος ήταν να μην δεχθούμε τέρμα. Στο 26ο λεπτό όμως , όλα έμελε να αλλάξουν. Mahrez & Allbrighton δεν ήταν πιστοί στα αμυντικά τους καθήκοντα και αντίστοιχα Felipe Luis & Niguez Saul εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία που τους δόθηκε , με τον τελευταίο να τελειώνει άψογα την φάση και τον Kasper να αδυνατεί να αντιδράσει , παρά το εκπληκτικό τέντωμά του.
Τα επόμενα 10 λεπτά κυλούσαν βασανιστικά. Ήμασταν απογοητευμένοι , ίσως και μέσα τους οι ποδοσφαιριστές μας να γνώριζαν πως αυτο ήταν το τέλος. Ήμασταν αποδιοργανωμένοι και παρόλο που η Ατλέτικο δεν δημιούργησε κάποια αξιόλογη φάση , πιστεύω πως σε εκείνο το σημείο ήταν η ευκαιρία της να κλειδώσει την πρόκριση.
Από το 35ο λεπτό και έπειτα η ομάδα συνήλθε , ανασυντάχθηκε , ανέβηκε λίγο και αν μη τι άλλο , όλοι συνειδητοποίησαν πως μπορεί η πρόκριση να είναι σχεδόν ανέφικτη , αλλά αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι και το τέλος. O κόσμος συνέχισε να βροντοφωνάζει και ήταν δίπλα στην ομάδα! Μία πολύ καλή στιγμή από τον Αλγερινό για την ισοφάριση χάθηκε και οι ομάδες αποχώρησαν για τα αποδυτήρια και ήταν εμφανές πως η παράταξή μας έπρεπε να τροποποιηθεί.
B' Μερος - Gladiators.
Στο δεύτερο ημίχρονο εισήλθαν οι μονομάχοι. Δεν έχω ξαναδεί κάτι ανάλογο. Ο Shakespeare πραγματοποίησε 2 καταπληκτικές αλλαγές , πρώτα με τον Ulloa , διεκδικώντας έτσι όλες τις ψηλές μπαλιές και έπειτα με τον Chilwell μετατρέποντας το σύστημα μας σε 3-5-2 , δίνοντας τα όλα για την επίτευξη των τριών ζητούμενων τερμάτων. Οι μπλε ήταν μεταμορφωμένοι. ΔΙΨΑΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ. Το μάτι μας γυάλιζε. Ξεκινήσαμε να πιέζουμε ασταμάτητα , να κερδίζουμε κάθε μονομαχία και να φαίνεται πως θα σκοράρουμε. Έτσι και έγινε. Σε μά φάση διαρκείας , η μπάλα κατέληξε στον Jamie και αυτός με την σειρά του την έστειλε στον ουρανό των διχτύων του Oblak , διαμορφώνοντας το 1-1.
King Power , όπως λέμε Camp Nou.
Μετά το 1-1 το γήπεδο κυριολεκτικά έγειρε. Δεν αγωνιζόμασταν με 11 , δεν αγωνιζόμασταν με 12, αγωνιζόμασταν όλοι μαζί. Κάθε φίλαθλος από κάθε γωνιά του κόσμου , ο καθένας στις εξέδρες και περισσότερο από όλους οι 11 ήρωές μας. Υπήρχε μία ομάδα που ήταν διαρκώς στην επίθεση , σφυροκοπούσε με ό,τι δυνάμεις είχε και μία ομάδα που αμυνόταν και είχε 11 σκύλους παρατεταγμένους να τρέχουν ασταμάτητα και να προστατεύουν την εστία τους. Η ώθηση που έδινε ο Ναός ήταν αδιανόητη , σχεδόν όλοι μας το πιστέψαμε. Η μία ευκαιρία διαδεχόταν την άλλη , το ένα αχ , ακουγόταν μετά το προηγούμενο. Η Τρίτη 18 Απριλίου όμως δεν ήταν η ημέρα που θα γινόταν άλλο ένα θαύμα. Την μία ο Ulloa, την επόμενη ο Vardy και μετά ο Mahrez , κανείς δεν κατάφερε να σκοράρει το πολυπόθητο τέρμα και μετά το 75' ξεμείναμε από δυνάμεις και κάπου εκεί το παιχνίδι τελείωσε.
Simeone
Τα λόγια του Cholo μετά το τέλος του παιχνιδιού ήταν ιδιαίτερα κολακευτικά και δεν μπορώ παρά απλά να τα παραθέσω: «Οφείλω να αναγνωρίσω την εξαιρετική εμφάνιση της Λέστερ. Ήταν πραγματικά απόλαυση για εμάς και τιμητικό να παίξουμε εναντίον τους και να κοντραριστούμε για την πρόκριση. Δεν τα παράτησαν ποτέ! Ούτε για ένα λεπτό! Ποτέ δεν έσκυψαν το κεφάλι και συνέχισαν να μάχονται! Εμείς ήμασταν με το φόβο επί 90 λεπτά για το τι θα μπορούσε να συμβεί στο παιχνίδι καθώς έκαναν συνεχώς επιθέσεις...»
Και μετά, τί ;;
Εδώ βρίσκεται όλο το ζητούμενο για εμένα. Ποια θα είναι η διαχείριση αυτού του αποτελέσματος; Του χρόνου δεν θα αγωνιζόμαστε πλέον στα Ευρωπαικά σαλόνια. Η ομάδα φαίνεται πως σιγά σιγά εξασφαλίζει την παραμονή της και πλέον ξεμένει από στόχους. Θα είναι αυτός ανασταλτικός παράγοντας για τους περισσότερους, ώστε να αποφασίσουν να μετακομίσουν το καλοκαίρι;
Από μικρή ηλικία , ο πατέρας μου με μύησε στα ''του ποδοσφαίρου'' και έγινα για κάποιο λόγο Παναθηναικός. Έπειτα από χρόνια , το ποδόσφαιρο μου έδινε μία ψιλοπικρή αίσθηση. Λίγο τα αρρωστημένα μυαλά , λίγο η έλλειψη νοοτροπίας του Έλληνα φιλάθλου , ίσως ακόμη το κακό θέαμα και οι διαιτητικές ''σφαγές '' (προφανώς δεν μιλάω για τον ΠΑΟ , αλλά για οποιονδήποτε) με απέτρεψαν από τα να παρακολουθώ .
Ίσως και να ήταν η καλύτερη απόφαση της ζωής μου και ελπίζω να την ακολουθήσετε και άλλοι. Γιατί αυτήν την στιγμή αναπνέω για αυτήν την ομάδα και μετρώ αντίστροφα τον χρόνο μέχρι να μπορέσουμε να ξαναβρεθούμε σε μία Ευρωπαική διοργάνωση. Γιατί είμαι σίγουρος πως θα ξαναβρεθούμε και γιατί ΟΙ ΑΛΕΠΟΥΔΕΣ ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΝΕ!
FOXES NEVER QUIT.
Σε ευχαριστούμε Leicester City.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου