Εξωγήινοι .
Τί κι αν ήταν μόλις το πρώτο παιχνίδι της Premier League ?
Τί κι αν υπήρχαν πολλές και σημαντικές απουσίες και από τις 2 ομάδες ;
7 γκολ , γρήγορο ποδόσφαιρο , εκατέρωθεν φάσεις και ανατροπές.
Η ομάδα μας παρατάχθηκε στο γήπεδο με βροντερές απουσίες στον ανασταλτικό τομέα (Huth και Drinky) και αυτό φανερώνεται από το γεγονός πως δεχθήκαμε 4 γκολ και 26 τελικές.
Ο Χάρης πήρε την θέση τιυ Huth στο κεντρικό δίδυμο και ο James , έπειτα από απουσία 2 ολόκληρων χρόνων, κλήθηκε να καλύψει το τεράστιο κενό που άφηνε η απουσία του Danny Drinkwater.
Μαζί με τις σημαντικές απουσίες της Arsenal , κυρίως στην άμυνα(αλλά και του Alexis που παρακολουθούσε από την εξέδρα) , προμηνυόταν ένα συναρπαστικό παιχνίδι και όποιος σκόραρε τα περισσότερα τέρματα θα κέρδιζε. Αυτό είχε επιβεβαιωθεί από το 6ο μόλις λεπτό , όπου το σκορ ήταν ήδη 1-1 !!
Ο Lacazette εκμεταλλεύθηκε την κακή τοποθέτηση του Morgan και σκόραρε με όμορφη κεφαλιά στο 2ο λεπτό , χωρίς να αφήνει την παραμικρή ελπίδα στον Κasper με ένα υψηλού επιπέδου τελείωμα. Στην επόμενη φάση , παρά το πρώτο σοκ , η ομάδα μας πέρασε μπροστά και κατάφερε να ισοφαρισεί με τον τρελο-Ιάπωνα , που παρά την έλευση του Kelechi , φαντάζει ως ο μοναδικός που θα παραμείνει σίγουρα στην ομάδα , με τους Ulloa και Slimani να αναζητούν ήδη τον επόμενο σταθμό στην καριέρα τους. Ο Μάρκος με την κλασική-άψογη φαλτσαριστή σέντρα του βρήκε τον Χάρη στον δεύτερο δοκάρι και με γύρισμα στον Shinzi οι αλεπούδες ισοφάρισαν αμέσως και πήραν το ψυχολογικό προβάδισμα.
Όσο περνούσε η ώρα η Arsenal άρχισε να κερδίζει όλο και περισσότερα μέτρα στο γήπεδο και η πίεση της κορυφωνόταν. Δεν μετουσίωσε σε τέρμα όμως τις δύο κλασικές της ευκαιρίες και ο τιμωρός ήταν εκεί . Ο Μάρκος επωφελήθηκε ένα λάθος της αντίπαλης άμυνας, έκλεψε την μπάλα και την σέρβιρε στον Jamie για το 1-2 και την έναρξη του πάρτυ. Ο Μάρκος έδειξε για μία ακόμη φορά γιατί κατά την γνώμη μου είναι ο πιο αδικημένος Άγγλος ποδοσφαιριστής. Είναι μαχητής , διαθέτει εξαιρετική σέντρα και είναι πιστός στα αμυντικά του καθήκοντα . Είναι κατάφορη αδικία να μην έχει κληθεί στην εθνική , ούτε σε ένα φιλικό προετοιμασίας .
Είχαμε ισορροπήσει και προσωπικά πίστευα πως ήταν θέμα χρόνου για το 1-3. Ο Jamie έμοιαζε να μην έχει αντίπαλο , ο James θύμιζε λιοντάρι στο κέντρο , ενώ ο γατόπαρδος N'Didi κάλυπτε όλα τα κενά . Είχαμε τις ευκαιρίες μας , όμως στο 45+2' , ένα τραγικό λάθος του κάκιστου εχθές Mahrez , όπου αντί να απομακρύνει την μπάλα και να τελειώσουμε το ημίχρονο προηγούμενοι με 1-2 , θέλησε να κάνει κάτι εξεζητημένο , με απότελέσμα η Αrsenal να ανακτήσει την μπάλα σε κομβικό σημείο και με λίγη δόση τύχης , αλλά ΚΑΙ ικανότητας να ισοφαρίσει σε 2-2 , δευτερόλεπτα πριν ο Mike Dean σφύριζε για την ολοκλήρωση του ημιχρόνου . Νομίζω , πως εάν ο παίκτης θέλει να αποχωρήσει , τότε ας τον αφήσουμε ... Η ψυχολογία πάλι μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο των κανονιέρηδων και όλοι περιμέναμε την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου.
Παρά την ψυχρολουσία , από τα αποδυτήρια βγήκαν 11 μαχητές με μπλε μπλούζες. Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα , συνέχιζαν να παίζουν όμορφο ποδόσφαιρο και το 2-3 δεν άργησε να επιτευχθεί. Ο Mahrez , ίσως στην μοναδική θετική στιγμή του αγώνα , εκτέλεσε ένα ωραίο κόρνερ και ο φονιάς ήταν εκεί . Με την γνωστή ''πισινή κεφαλιά'' του Κύπριου σχολιαστή , νικώντας τους πάντες στους αιθέρες , έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του Cech και ξεσήκωσε πάλι όλο το Leicester.
Craig Shakespeare.
Νιώθω την υποχρέωση κάπου εδώ να σταματήσω και να αφιερώσω λίγο χώρο στον Craig . Δεν γνωρίζω εάν είναι ο κατάλληλος προπονητής γαι αυτήν την ομάδα. Δεν γνωρίζω εάν είναι καν προπονητής για να είμαι ειλικρινής. Όμως καμιά φορά τα διπλώματα και η εμπειρία δεν έχουν σημασία. Ο Craig χαίρει αμέτρητης εκτίμησης από τους παίκτες και η εμπιστοσύνη και ο σεβασμός των περισσότερων στο πρόσωπό του αντανακλάται στο χορτάρι. Βρεθήκαμε με την πλάτη στον τοίχο στο 2ο λεπτό και όμως σηκωθήκαμε αμέσως. Δεχθήκαμε το τέρμα στο 45+2 και όμως επιστρέψαμε μαχητές. Πιστεύω πως μεγάλο μέρος στην ψυχική δύναμη , αλλά και ηρεμία που αντλούσε η ομάδα , οφείλεται στον προπονητή μας και απλά ήθελα να το τονίσω. Έκανε λάθη στην διαχείριση του αγώνα ; Ίσως ... Αλλά ποσώς με ενδιαφέρει , ακόμα μαθαίνει και ο ίδιος.
Η συνέχεια του αγώνα όμως δεν ήταν με το μέρος μας. Ο Wenger έριξε όλα του τα όπλα στο παιχνίδι , ενώ εμείς προσπαθήσαμε αλλάζοντας το σχήμα μας σε 4-5-1, ώστε να κρατήσουμε το σκορ. Κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν συνέβη και το βράδυ μείναμε να στριφογυρίζουμε με τις ώρες στο κρεβάτι σκεπτόμενοι πώς έγινε αυτό ... Ένα εξαιρετικό κατέβασμα-τελείωμα του Ramsey (δεν έχω μάθει ακόμα ποιος πέθανε χθες) και μία άπιαστη κεφαλιά , του μάλλον καλύτερου κεφαλοσφαιριστή στον κόσμο αυτόν τον καιρό , του γνωστού Γάλλου εραστή , διαμόρφωσαν το τελικό 4-3 , σκορπίζοντας χαμόγελα στο Λονδίνο και στέλνοντας εμάς στο καναβάτσο.
Μια θετική ανάγνωση.
Ναι , δεχθήκαμε 4 γκολ ...
Ναι , στενοχωρηθήκαμε ..
Αλλά , ΔΙΑΟΛΕ ! 'ΟΧΙ! Δεν φεύγουμε με κατεβασμένο κεφάλι.
Είδαμε ένα λιοντάρι να μάχεται στο κέντρο μετά από 2 χρόνια απουσίας!
Είδαμε τον Jamie σε τί εξαιρετική κατάσταση βρίσκεται !
Είδαμε τον Μάρκο να είναι έτοιμος για μία ακόμη τρομερή σεζόν !
Είδαμε τον Χάρη να κλαίει και ας είναι στις Αλεπούδες 2 μήνες !
Είδαμε την ομάδα μας να σηκώνεται δις από το γήπεδο , έχοντας σχεδόν δεχθεί χτυπήματα για knock-out. Και έτσι θα ΣΗΚΩΘΕΙ ΞΑΝΑ το Σάββατο και θα πανηγυρίσουμε όλη την πρώτη μας νίκη στην φετινή σεζόν.
PS. Όσο σας βλέπουμε έτσι , θα είμαστε και εμείς χαρούμενοι!
Τί κι αν υπήρχαν πολλές και σημαντικές απουσίες και από τις 2 ομάδες ;
7 γκολ , γρήγορο ποδόσφαιρο , εκατέρωθεν φάσεις και ανατροπές.
Η ομάδα μας παρατάχθηκε στο γήπεδο με βροντερές απουσίες στον ανασταλτικό τομέα (Huth και Drinky) και αυτό φανερώνεται από το γεγονός πως δεχθήκαμε 4 γκολ και 26 τελικές.
Ο Χάρης πήρε την θέση τιυ Huth στο κεντρικό δίδυμο και ο James , έπειτα από απουσία 2 ολόκληρων χρόνων, κλήθηκε να καλύψει το τεράστιο κενό που άφηνε η απουσία του Danny Drinkwater.
Μαζί με τις σημαντικές απουσίες της Arsenal , κυρίως στην άμυνα(αλλά και του Alexis που παρακολουθούσε από την εξέδρα) , προμηνυόταν ένα συναρπαστικό παιχνίδι και όποιος σκόραρε τα περισσότερα τέρματα θα κέρδιζε. Αυτό είχε επιβεβαιωθεί από το 6ο μόλις λεπτό , όπου το σκορ ήταν ήδη 1-1 !!
Ο Lacazette εκμεταλλεύθηκε την κακή τοποθέτηση του Morgan και σκόραρε με όμορφη κεφαλιά στο 2ο λεπτό , χωρίς να αφήνει την παραμικρή ελπίδα στον Κasper με ένα υψηλού επιπέδου τελείωμα. Στην επόμενη φάση , παρά το πρώτο σοκ , η ομάδα μας πέρασε μπροστά και κατάφερε να ισοφαρισεί με τον τρελο-Ιάπωνα , που παρά την έλευση του Kelechi , φαντάζει ως ο μοναδικός που θα παραμείνει σίγουρα στην ομάδα , με τους Ulloa και Slimani να αναζητούν ήδη τον επόμενο σταθμό στην καριέρα τους. Ο Μάρκος με την κλασική-άψογη φαλτσαριστή σέντρα του βρήκε τον Χάρη στον δεύτερο δοκάρι και με γύρισμα στον Shinzi οι αλεπούδες ισοφάρισαν αμέσως και πήραν το ψυχολογικό προβάδισμα.
Όσο περνούσε η ώρα η Arsenal άρχισε να κερδίζει όλο και περισσότερα μέτρα στο γήπεδο και η πίεση της κορυφωνόταν. Δεν μετουσίωσε σε τέρμα όμως τις δύο κλασικές της ευκαιρίες και ο τιμωρός ήταν εκεί . Ο Μάρκος επωφελήθηκε ένα λάθος της αντίπαλης άμυνας, έκλεψε την μπάλα και την σέρβιρε στον Jamie για το 1-2 και την έναρξη του πάρτυ. Ο Μάρκος έδειξε για μία ακόμη φορά γιατί κατά την γνώμη μου είναι ο πιο αδικημένος Άγγλος ποδοσφαιριστής. Είναι μαχητής , διαθέτει εξαιρετική σέντρα και είναι πιστός στα αμυντικά του καθήκοντα . Είναι κατάφορη αδικία να μην έχει κληθεί στην εθνική , ούτε σε ένα φιλικό προετοιμασίας .
Είχαμε ισορροπήσει και προσωπικά πίστευα πως ήταν θέμα χρόνου για το 1-3. Ο Jamie έμοιαζε να μην έχει αντίπαλο , ο James θύμιζε λιοντάρι στο κέντρο , ενώ ο γατόπαρδος N'Didi κάλυπτε όλα τα κενά . Είχαμε τις ευκαιρίες μας , όμως στο 45+2' , ένα τραγικό λάθος του κάκιστου εχθές Mahrez , όπου αντί να απομακρύνει την μπάλα και να τελειώσουμε το ημίχρονο προηγούμενοι με 1-2 , θέλησε να κάνει κάτι εξεζητημένο , με απότελέσμα η Αrsenal να ανακτήσει την μπάλα σε κομβικό σημείο και με λίγη δόση τύχης , αλλά ΚΑΙ ικανότητας να ισοφαρίσει σε 2-2 , δευτερόλεπτα πριν ο Mike Dean σφύριζε για την ολοκλήρωση του ημιχρόνου . Νομίζω , πως εάν ο παίκτης θέλει να αποχωρήσει , τότε ας τον αφήσουμε ... Η ψυχολογία πάλι μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο των κανονιέρηδων και όλοι περιμέναμε την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου.
Παρά την ψυχρολουσία , από τα αποδυτήρια βγήκαν 11 μαχητές με μπλε μπλούζες. Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα , συνέχιζαν να παίζουν όμορφο ποδόσφαιρο και το 2-3 δεν άργησε να επιτευχθεί. Ο Mahrez , ίσως στην μοναδική θετική στιγμή του αγώνα , εκτέλεσε ένα ωραίο κόρνερ και ο φονιάς ήταν εκεί . Με την γνωστή ''πισινή κεφαλιά'' του Κύπριου σχολιαστή , νικώντας τους πάντες στους αιθέρες , έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του Cech και ξεσήκωσε πάλι όλο το Leicester.
Craig Shakespeare.
Η συνέχεια του αγώνα όμως δεν ήταν με το μέρος μας. Ο Wenger έριξε όλα του τα όπλα στο παιχνίδι , ενώ εμείς προσπαθήσαμε αλλάζοντας το σχήμα μας σε 4-5-1, ώστε να κρατήσουμε το σκορ. Κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν συνέβη και το βράδυ μείναμε να στριφογυρίζουμε με τις ώρες στο κρεβάτι σκεπτόμενοι πώς έγινε αυτό ... Ένα εξαιρετικό κατέβασμα-τελείωμα του Ramsey (δεν έχω μάθει ακόμα ποιος πέθανε χθες) και μία άπιαστη κεφαλιά , του μάλλον καλύτερου κεφαλοσφαιριστή στον κόσμο αυτόν τον καιρό , του γνωστού Γάλλου εραστή , διαμόρφωσαν το τελικό 4-3 , σκορπίζοντας χαμόγελα στο Λονδίνο και στέλνοντας εμάς στο καναβάτσο.
Μια θετική ανάγνωση.
Ναι , δεχθήκαμε 4 γκολ ...
Ναι , στενοχωρηθήκαμε ..
Αλλά , ΔΙΑΟΛΕ ! 'ΟΧΙ! Δεν φεύγουμε με κατεβασμένο κεφάλι.
Είδαμε ένα λιοντάρι να μάχεται στο κέντρο μετά από 2 χρόνια απουσίας!
Είδαμε τον Jamie σε τί εξαιρετική κατάσταση βρίσκεται !
Είδαμε τον Μάρκο να είναι έτοιμος για μία ακόμη τρομερή σεζόν !
Είδαμε τον Χάρη να κλαίει και ας είναι στις Αλεπούδες 2 μήνες !
Είδαμε την ομάδα μας να σηκώνεται δις από το γήπεδο , έχοντας σχεδόν δεχθεί χτυπήματα για knock-out. Και έτσι θα ΣΗΚΩΘΕΙ ΞΑΝΑ το Σάββατο και θα πανηγυρίσουμε όλη την πρώτη μας νίκη στην φετινή σεζόν.
PS. Όσο σας βλέπουμε έτσι , θα είμαστε και εμείς χαρούμενοι!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου